Βρέθηκα χτες στην μουσική παράσταση του Παύλου Παυλίδη στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο με τίτλο Σκοτεινός Θάλαμος.

Κατ αρχήν για μια άλλη φορά θέλω να συγχαρώ τους ανθρώπους του Γυάλινου για το πραγματικά αξιοπρεπή χώρο που έχουν δημιουργήσει και συντηρούν, αμφιθεατρική διάταξη, ανθρώπινες αποστάσεις και καθίσματα, τραπέζια που δεν χρειάζεται οι μισοί να στραβολαιμιάσουν για να δουν τη σκηνή, πολύ καλός εξαερισμός και ένας ήχος πολύ πάνω από το μέσο όρο που έχουμε συνηθίσει (είχε κάποια θέματα η φωνή, αλλά δε ξέρω αν είναι θέμα προετοιμασίας κάθε παράστασης).

Στην ουσία του θέματος τώρα, κάθε φορά που φεύγω από μια συναυλία του Παυλίδη είμαι πολύ χαρούμενος γιατί έχω ακούσει ζωντανά τις μουσικές που ακούω πολλά χρόνια πια, 1-2 νέα τραγούδια από δίσκους που έρχονται, αλλά και γιατί έχω την ευκαιρία να ζήσω μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα με πολύ δυναμισμό πάνω και κάτω από τη σκηνή.

Σ’ αυτήν την παράσταση έφυγα νοιώθοντας ότι ο ίδιος έχει προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα στις αναζητήσεις του.

Πιο κοντά στην παράσταση που έκανε στο θέατρο Απόλλων της Σύρου και που νομίζω όλοι εμείς που δεν κατορθώσαμε να βρεθούμε εκεί ζηλεύουμε αφόρητα, έπαιξαν παλιά αλλά και πολλά καινούργια κομμάτια από το δίσκο που έρχεται με την μπάντα καθιστή και με λιγότερη ένταση. Παράλληλα σε όλη τη διάρκεια της παράστασης προβάλλονταν video σκηνές, χαρακτικά, συνθέσεις, αποσπάσματα από ταινίες, σε μια προσπάθεια να προσθέσει άλλη μια αίσθηση στο παιχνίδι.

Και νομίζω τα κατάφερε. Χωρίς να επιβάλλεται πάνω στον ήχο,  η εικόνα συμπλήρωνε χωρίς να το καταλαβαίνεις τις μουσικές και τα λόγια που άκουγες δυναμώνοντας τα συναισθήματα, και σε βύθιζε ακόμα πιο βαθειά στο μαγικό κόσμο που χτίζει στις συναυλίες του.

Νομίζω ότι ο Σκοτεινός Θάλαμος εκφράζει πολύ περισσότερο τον Παυλίδη στην τωρινή του κατάσταση μουσικά, πιο ακουστικοί ήχοι, χορτασμένος από τον θόρυβο (δεν σταμάτησε να μας ευχαριστεί για την ησυχία που κάναμε), θεωρώ ότι είναι αφιερωμένος κυρίως στους ανθρώπους της γενιάς μου που τον παρακολουθούν τόσα χρόνια σε όλες τις φάσεις της μουσικής του και το πιθανότερο, όπως εγώ, πηγαίνουν πλέον στις συναυλίες του μαζί με τα παιδιά τους. Φυσικά και το Γυάλινο ήταν γεμάτο από νεώτερους ανθρώπους, αλλά όλοι ήξεραν τι είχαν έρθει να ακούσουν.

Θέλω να συνεχίσει να με εκπλήσει, περιμένω τον επόμενο δίσκο του, τα καινούργια τραγούδια που έχω ακούσει μου αρέσουν πολύ, ελπίζω να δοκιμάσει κι άλλες συνεργασίες (εκείνη τη συνεύρεση με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη που πάντα ονειρεύομαι), και πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα θα τον δούμε να προχωράει τις αναζητήσεις του με την εικόνα σε ακόμη πιο βαθειά νερά, μουσική για κινηματογράφο ας πούμε.