Κατ αρχήν για μια άλλη φορά θέλω να συγχαρώ τους ανθρώπους του Γυάλινου για το πραγματικά αξιοπρεπή χώρο που έχουν δημιουργήσει και συντηρούν, αμφιθεατρική διάταξη, ανθρώπινες αποστάσεις και καθίσματα, τραπέζια που δεν χρειάζεται οι μισοί να στραβολαιμιάσουν για να δουν τη σκηνή, πολύ καλός εξαερισμός και ένας ήχος πολύ πάνω από το μέσο όρο που έχουμε συνηθίσει (είχε κάποια θέματα η φωνή, αλλά δε ξέρω αν είναι θέμα προετοιμασίας κάθε παράστασης).

Στην ουσία του θέματος τώρα, κάθε φορά που φεύγω από μια συναυλία του Παυλίδη είμαι πολύ χαρούμενος γιατί έχω ακούσει ζωντανά τις μουσικές που ακούω πολλά χρόνια πια, 1-2 νέα τραγούδια από δίσκους που έρχονται, αλλά και γιατί έχω την ευκαιρία να ζήσω μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα με πολύ δυναμισμό πάνω και κάτω από τη σκηνή.

Σ’ αυτήν την παράσταση έφυγα νοιώθοντας ότι ο ίδιος έχει προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα στις αναζητήσεις του.

Πιο κοντά στην παράσταση που έκανε στο θέατρο Απόλλων της Σύρου και που νομίζω όλοι εμείς που δεν κατορθώσαμε να βρεθούμε εκεί ζηλεύουμε αφόρητα, έπαιξαν παλιά αλλά και πολλά καινούργια κομμάτια από το δίσκο που έρχεται με την μπάντα καθιστή και με λιγότερη ένταση. Παράλληλα σε όλη τη διάρκεια της παράστασης προβάλλονταν video σκηνές, χαρακτικά, συνθέσεις, αποσπάσματα από ταινίες, σε μια προσπάθεια να προσθέσει άλλη μια αίσθηση στο παιχνίδι.

Και νομίζω τα κατάφερε. Χωρίς να επιβάλλεται πάνω στον ήχο,  η εικόνα συμπλήρωνε χωρίς να το καταλαβαίνεις τις μουσικές και τα λόγια που άκουγες δυναμώνοντας τα συναισθήματα, και σε βύθιζε ακόμα πιο βαθειά στο μαγικό κόσμο που χτίζει στις συναυλίες του.

Νομίζω ότι ο Σκοτεινός Θάλαμος εκφράζει πολύ περισσότερο τον Παυλίδη στην τωρινή του κατάσταση μουσικά, πιο ακουστικοί ήχοι, χορτασμένος από τον θόρυβο (δεν σταμάτησε να μας ευχαριστεί για την ησυχία που κάναμε), θεωρώ ότι είναι αφιερωμένος κυρίως στους ανθρώπους της γενιάς μου που τον παρακολουθούν τόσα χρόνια σε όλες τις φάσεις της μουσικής του και το πιθανότερο, όπως εγώ, πηγαίνουν πλέον στις συναυλίες του μαζί με τα παιδιά τους. Φυσικά και το Γυάλινο ήταν γεμάτο από νεώτερους ανθρώπους, αλλά όλοι ήξεραν τι είχαν έρθει να ακούσουν.

Θέλω να συνεχίσει να με εκπλήσει, περιμένω τον επόμενο δίσκο του, τα καινούργια τραγούδια που έχω ακούσει μου αρέσουν πολύ, ελπίζω να δοκιμάσει κι άλλες συνεργασίες (εκείνη τη συνεύρεση με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη που πάντα ονειρεύομαι), και πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα θα τον δούμε να προχωράει τις αναζητήσεις του με την εικόνα σε ακόμη πιο βαθειά νερά, μουσική για κινηματογράφο ας πούμε.

• Παύλος – Βασίλης – Αναστάσης
• Παύλος Παυλίδης στο Gagarin
• What I do these days
• Kotler event – the aftermath
• Το ‘χει, το ‘χει

Από την άλλη μεριά κατά καιρούς σκέφτομαι ότι δεν μπορεί, άνθρωποι σαν κι εμάς με συνεργεία, γερανούς και φτυάρια θα συμμαζεύουν κάθε μέρα κι από κάτι. Κάθε μέρα θα χτίζουν κι από κάτι, μέχρι να ξαναγίνουν τα πράγματα όπως ήταν.

Γι’ αυτό χάρηκα όταν έπεσα πάνω στις φωτογραφίες που δείχνουν την πρόοδο της αποκατάστασης σε μέρη της Ιαπωνίας που πλήγησαν από το τσουνάμι, δείτε τις κι εσείς και είμαι σίγουρος ότι θα αισθανείτε λίγη αισιοδοξία.

http://blogs.sacbee.com/photos/2011/09/japan-marks-6-months-since-ear.html

Pin It

• Σισέ live από Ελ.Βενιζέλος για το gazzetta.gr
• Real time search
• Kotler event – the aftermath
• Come on, look inside
• Social Bookmarking ROI

• Pavlos Pavlidis at Apollon, Syros
• Χορεύεις ;
• Τι έμαθα σήμερα για τον Obama
• Παύλος Παυλίδης στο Gagarin
• Radio Days

Θα κάνω μια μικρή παρένθεση για κάτι που φαινομενικά μοιάζει άσχετο αλλά νομίζω ότι συνδέεται με κάποιο τρόπο με όλη αυτή την τάση να καταναλώνουμε ολοένα και περισσότερο μικρότερες σε όγκο πληροφορίες αλλά περισσότερες σε ποσότητα.

Βρέθηκα σε ένα αποκριάτικο party το Σάββατο όπου πραγματικά μου έσπασαν τα νεύρα αφού ο DJ που είχε προσληφθεί δεν άφησε κανένα τραγούδι να παίξει πάνω από μερικά δευτερόλεπτα. Πάνω που έπαιρνες την απόφαση να σηκωθείς να το χορέψεις κι άρχιζες να κουνιέσαι, να σου κι άλλαζε. Μιλάμε για δευτερόλεπτα. Δε ξέρω αν πάντοτε οι DJs αφιέρωναν τόσο λίγο χρόνο σε κάθε τραγούδι εγώ πάντως θυμάμαι σαν χτες να χορεύω τα 9 λεπτά του Epitaph αγόγγυστα Δεν μπορεί κάποια σχέση πρέπει να έχει το γρηγορο-μπούχτισμα των τραγουδιών με το αντίστοιχο των πληροφοριών που καταναλώνουμε στο Internet.

Επιστρέφω στο άρθρο για να σταθώ σε μια πολύ σημαντική παράμετρο που θίγει: Δεν έχει πολύ σημασία να συζητάμε αν ο θάνατος του blogging και γενικότερα του μεγάλου κειμένου ή της είδησης ισχύει ή όχι, σημασία έχει να προσαρμοστούμε σ’ αυτό σαν παραγωγοί αλλά και και marketers παράγοντας υλικό που θα απευθύνεται ταυτόχρονα στη γενιά των 140 χαρακτήρων αλλά και στη γενιά της εφημερίδας.

For the marketers among us, we need to be prepared for all eventualities in this scenario. Which means the need to cater to the attention-starved while still supporting more in-depth content that conveys a deeper meaning with more context. For example, this would mean creating catchy headlines and could entice views of blog posts or videos. It would also mean creating shareable and embeddable pieces of content within those other formats – content that can live on its own and effectively convey your message.

Κι επειδή σήμερα που πήρα την απόφαση να γράψω ένα post μετά από πολύ καιρό, σημαντικό ρόλο έπαιξε το χιόνι που έπεσε στην Αθήνα μας, να και μια φωτογραφία να το θυμόμαστε.

Pin It

• Content Grid – I love it
• Το ‘χει, το ‘χει
• Kotler event – the aftermath
• Make money from music 2.0
• Τώρα ξέρετε …

• Crowdsourcing radio!
• Social Media lessons
• Παύλος – Βασίλης – Αναστάσης
• New books arrived
• I LOVE GR (and my job)

Μιλάω για την προσπάθεια που έτρεξε το ραδιόφωνο του ΜΕΛΩΔΙΑ να βάλει τους ακροάτες του ενεργά στο παιχνίδι.

Ζήτησε να στείλουν τα 20 καλύτερα τραγούδια τους σε μια playlist που κάποιοι από αυτούς την παρουσίασαν ζωντανά μαζί με τους παραγωγούς του Μελωδία.

Αν εξαιρέσεις ότι ο Αγγελάκας, ο Παυλίδης και κάποιοι άλλοι μονοπώλησαν το ενδιαφέρον και τα πλατώ και το γεγονός ότι τα χαρούμενα τραγούδια που ακουγόντουσαν στη διάρκεια της ημέρας ήταν πραγματικά ελάχιστα, νομίζω ότι ήταν από τα πιο φρέσκα πράγματα που άκουσα τελευταία στο ραδιόφωνο. Μερικά από τα παιδιά που ακούστηκαν ήταν πραγματικά φοβερά, έτρεξε εκπομπή με τηελφωνική σύνδεση με μια κοπέλα που βρισκόταν στην Αγγλία, κάποια άλλη ήταν ομαδική προσπάθεια με 2-3 άτομα στο studio, πάρα πολύ καλές στιογμές.

Ελπίζω να συνεχιστεί το πείραμα.

Pin It

• 3.500 σχόλια την ώρα στο gazzetta.gr !
• Radio Days
• viral popcorn
• I LOVE GR (and my job)
• Online reputation management – Dominos case

από το Χρήστο

• 2 very important minutes
• Thank you
• TechCrunch Europe tour – How about Greece ?
• New books arrived
• Οργάνωσε το Google Reader σου

Αν ενδιαφέρεστε, στείλτε μου ένα email στο panos[at]kontopoulos.org ή ένα direct tweet στο twitter.com/pkontopoulos να σας πω από που μπορείτε να τα πάρετε.

Pin It

• Ο Αγιος Βασίλης ήρθε νωρίς !
• Social Media Snack served to Microsoft people
• wefollow – brilliant ideas keep coming
• με λόγια άλλων
• BankOfAmerica on twitter

[RT nasos]

• Eχουμε πόλεμο, μη το ξεχνάς μωρό μου

Καταφέραμε μετά από πολλές αλλαγές προορισμών να κάνουμε ένα σύντομο αναζωογονητικό οικογενειακό break τις μέρες του Πάσχα στο εξωτερικό όλοι μαζί. Το πρώτο ταξίδι των παιδιών στο εξωτερικό και το πρώτο τους με αεροπλάνο. Κόλαση. Αστειεύομαι, τελικά πήγε καλύτερα από ότι περιμέναμε.

Πήγαμε Παρίσι, είχα ξαναπάει μόνο για δουλειά και δεν είχα δει σχεδόν τίποτα τότε γιατί έμενα κοντά στο αεροδρόμιο, επιγραμματικά μια πανέμορφη, ανθρώπινη πόλη, με καταπληκτικά μαγαζιά για φαγητό, πολύ πράσινο, πολύ κόσμο στους δρόμους, φανταστικά κτίρια, με την τέχνη πανταχού παρούσα, με ανύπαρκτο δωρεάν wifi, καταπληκτικό μετρό και ένα ποτάμι από αυτά που κάθε φορά που συναντώ σε πόλεις, συνειδητοποιώ πόσο μου λείπουν από τη δική μου.

Κατά τα άλλα, πήγαμε σε όλα ή σχεδόν σε όλα, πύργος του Αιφελ, Λούβρο, Αψίδα Θριάμβου, Μονμάρτη, τα μικρά επέλεξαν Πάρκο του Αστερίξ αντί της Ντίσνεϋλαντ, όμορφο ήταν, ατελείωτες ουρές κι εκεί, και πολύ περπάτημα σ’ όλη την πόλη χωρίς να αισθανθούμε πουθενά ανασφάλεια.

Μερικά από τα απλά πράγματα που είδα και μου άρεσαν και που δεν κατάλαβα γιατί δεν τα έχουμε ακόμη αντιγράψει :

Στο μετρό τα κολωνάκια που κρατιέσαι χωρίζονται σε παραπάνω από ένα για να μπορούν να εξυπηρετηθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι

Στην προβλήτα δίπλα στο ποτάμι, οι κάδοι των σκουπιδιών βρίσκονται σε ένα περιφραγμένο πλαίσιο για να μην φαίνονται και χαλάνε την εικόνα

Πόρτα τουαλέτας μαγαζιού με κερματοδέκτη ώστε να μπορούν να εξυπηρετήσουν κάποιον που τη χρειάζεται, εξασφαλίζοντας όμως και τα μέσα για να τη διατηρήσουν καθαρή

Και φυσικά τα θαυματουργά ποδήλατα του Παρισιού που βρίσκονται παντού στην πόλη, όλοι κυκλοφορούν με ένα από αυτά, το παίρνεις από ένα σημείο της πόλης και το αφήνεις σε ένα άλλο, φυσικά όλα αυτά σε μια πόλη που έχει λωρίδες για τους ποδηλάτες σχεδόν σε όλους τους μεγάλους δρόμους.

Pin It

• Βάλτε το twitter στην αίθουσα!
• Radio Days
• και … ΚΑΛΑ ΚΡΑΣΑ
• Παύλος – Βασίλης – Αναστάσης
• Time for a change