Παύλος – Βασίλης – Αναστάσης

Η αγάπη μου για τις μουσικές του Παύλου Παυλίδη είναι δεδομένη.

Τον παρακολουθώ πολλά χρόνια, προσπαθώ να μη χάνω τις εμφανίσεις του στην Αθήνα και τα CD του παίζουν συνέχεια στό αυτοκίνητο, στο iTunes, στο iPhone μου.

Στην τελευταία όμως συναυλία που έδωσε στο θέατρο του Βύρωνα (btw, πολύ όμορφος και προσεγμένος χώρος, πρώτη φορά ανέβηκα) είχα διπλή χαρά, μιας και είχα μαζί και τα 2 παιδιά μου, στην πρώτη τους συναυλία.

Ξέρεις όταν τα παιδιά σου ξεκινάνε να ακούνε τις δικές τους μουσικές, συνήθως είναι δύσκολο να βρεθούν κοντά σε αυτά που ακους εσύ. Κι αν γίνει, είναι γιατί εσύ “θα βάλεις νερό στο κρασί σου” μιας και συνήθως οι μουσικές της επόμενης γενιάς είναι δύσκολο να σε εκφράσουν. Προφανώς υπάρχουν και εξαιρέσεις με εκπληκτικά σύγχρονα κομμάτια, απλά μιλάω για τον κανόνα.

Κάνεις λοιπόν κάποιες απέλπιδες προσπάθειες να τους βάλεις να ακούσουν αυτά που σ΄αρέσουν ελπίζοντας κάποια στιγμή κάτι να τους πουν. Συνήθως αυτό που συμβαίνει είναι να οδηγείς ακούγοντας από το CD του αυτοκινήτου τη μουσική σου και στο πίσω κάθισμα με τα ακουστικά στα αυτιά να ακούνε τέρμα τα δικά τους τραγούδια από τα MP3 τους.

Όταν λοιπόν έρχεται κάποια στιγμή που πηγαίνεις μαζί τους σε μια συναυλία με μουσικές που αρέσουν κυρίως σε σένα και τους βλέπεις να περνάνε καλά, να σιγοτραγουδάνε τα κομμάτια, να κατεβαίνουν από τις κερκίδες μπροστά στη σκηνή για να χορέψουν, κάτι παθαίνεις. Και νομίζω ότι το ίδιο θα αισθανόταν κι ο Παύλος αν έβλεπε 2 γενιές να ακούνε τη “Σιωπή” και να τραγουδάνε τους στίχους του.

Μικρή γεύση από το “Μόχα” για να σας βάλω στο κλίμα.

Εδώ περισσότερη γεύση


Διαβάστε ακόμη :

Paris break

img_0360

Καταφέραμε μετά από πολλές αλλαγές προορισμών να κάνουμε ένα σύντομο αναζωογονητικό οικογενειακό break τις μέρες του Πάσχα στο εξωτερικό όλοι μαζί. Το πρώτο ταξίδι των παιδιών στο εξωτερικό και το πρώτο τους με αεροπλάνο. Κόλαση. Αστειεύομαι, τελικά πήγε καλύτερα από ότι περιμέναμε.

Πήγαμε Παρίσι, είχα ξαναπάει μόνο για δουλειά και δεν είχα δει σχεδόν τίποτα τότε γιατί έμενα κοντά στο αεροδρόμιο, επιγραμματικά μια πανέμορφη, ανθρώπινη πόλη, με καταπληκτικά μαγαζιά για φαγητό, πολύ πράσινο, πολύ κόσμο στους δρόμους, φανταστικά κτίρια, με την τέχνη πανταχού παρούσα, με ανύπαρκτο δωρεάν wifi, καταπληκτικό μετρό και ένα ποτάμι από αυτά που κάθε φορά που συναντώ σε πόλεις, συνειδητοποιώ πόσο μου λείπουν από τη δική μου.

Κατά τα άλλα, πήγαμε σε όλα ή σχεδόν σε όλα, πύργος του Αιφελ, Λούβρο, Αψίδα Θριάμβου, Μονμάρτη, τα μικρά επέλεξαν Πάρκο του Αστερίξ αντί της Ντίσνεϋλαντ, όμορφο ήταν, ατελείωτες ουρές κι εκεί, και πολύ περπάτημα σ’ όλη την πόλη χωρίς να αισθανθούμε πουθενά ανασφάλεια.

Μερικά από τα απλά πράγματα που είδα και μου άρεσαν και που δεν κατάλαβα γιατί δεν τα έχουμε ακόμη αντιγράψει :

img_0362
Στο μετρό τα κολωνάκια που κρατιέσαι χωρίζονται σε παραπάνω από ένα για να μπορούν να εξυπηρετηθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι

img_0364
Στην προβλήτα δίπλα στο ποτάμι, οι κάδοι των σκουπιδιών βρίσκονται σε ένα περιφραγμένο πλαίσιο για να μην φαίνονται και χαλάνε την εικόνα

img_0363

Πόρτα τουαλέτας μαγαζιού με κερματοδέκτη ώστε να μπορούν να εξυπηρετήσουν κάποιον που τη χρειάζεται, εξασφαλίζοντας όμως και τα μέσα για να τη διατηρήσουν καθαρή

img_0364

img_0371img_0372

Και φυσικά τα θαυματουργά ποδήλατα του Παρισιού που βρίσκονται παντού στην πόλη, όλοι κυκλοφορούν με ένα από αυτά, το παίρνεις από ένα σημείο της πόλης και το αφήνεις σε ένα άλλο, φυσικά όλα αυτά σε μια πόλη που έχει λωρίδες για τους ποδηλάτες σχεδόν σε όλους τους μεγάλους δρόμους.


Διαβάστε ακόμη :

7 φορές αδειανό και 1 φορά γεμάτο

Επιβεβαιώνοντας τη γνωστή παροιμία, κυρίες και κύριοι διακόπτω τις θερινές διακοπές του blog για να μοιραστώ μαζί σας την επιτυχία:

Ευμεγέθης Συναγρίς (νομίζω δηλαδή) αλιευθείσα εν Κορώνη σήμερον πρωίαν με συρτήν.

IMG_3059s.jpg

IMG_3066s.jpg


Διαβάστε ακόμη :

Pavlos Pavlidis at Apollon, Syros

Έφαγα τρελλό κόλλημα το Σ/Κ με τον καινούργιο Live δίσκο του Παύλου Παυλίδη, στο αμάξι, στο iPhone (BTW, πολύ καλή ακουστική απόδοση) αλλά και στο laptop.

Ξανάψαξα λίγο online την ιστορία του, από την εποχή των Ξύλινων Σπαθιών αλλά και μετά, που συνέχισε μόνος του, ομολογώ πιο κοντά στα τωρινά ακούσματα μου αν και πάντα υπάρχει αφορμή για τα δυνατά κομμάτια των Σπαθιών, διάβασα και κάποιες συνεντεύξεις του που μου άρεσαν, με έκαναν να αισθανθώ ακόμα πιο κοντά του, να καταλάβω λίγο περισσότερο τις επιλογές του.

IMG_2910b.jpg

Εκπληκτικός ο καινούργιος του δίσκος, ηχογραφημένος live σε ένα πανέμορφο χώρο, το θέατρο Απόλλων στη Σύρο φέτος το Μάρτη, τόσο από περιεχόμενο όσο και από παραγωγή. Δυστυχώς δεν κατάφερα να πάω, η Σύρος έτσι κι αλλιώς κρατάει ξεχωριστή θέση στο μυαλό μου, θα μου δοθεί η ευκαιρία είμαι σίγουρος.

Συναντάς απίστευτη ενέργεια γύρω από τον Παυλίδη online, forums, web sites, videos, social pages, blogs, εικόνες, συναισθήματα περισσεύουν και μοιράζονται απλόχερα από ανθρώπους που παρακολουθούν την πορεία του.

Δυστυχώς κανένα με συμμετοχή από τον ίδιο.

Δεν ξέρω αν είναι επιλογή του, αν έτσι λειτουργεί καλύτερα, αν δεν ξέρει τι μπορούν να του δώσουν τα μέσα που έχει πια στα χέρια του, ξέρω ότι θα μου κολλημένος στο RSS reader μου για να διαβάσω νέα του, να δω φωτογραφίες και video από τις εμφανίσεις του, να ακούσω πρώτος από όλους νέα τραγούδια και πρόβες, αλλά και να μπορέσω να του μιλήσω για όλα αυτά που σκέφτομαι.

Και πάω και στοίχημα ότι δεν θα ήμουν ο μόνος.


Διαβάστε ακόμη :

Mana-Mana-Tou-Tou-Tou-Rou-Rou

Προσπαθούσα χθες να εξηγήσω στα παιδιά μου τι ήταν το Muppet Show και καταλήξαμε να περάσουμε κανά μισάωρο στο YouTube κοιτάζοντας όλα τα εκείνα τα φοβερά σκετς που περιμέναμε πως και πως να δούμε στην τηλεόραση τότε.

Φαντάζομαι πως δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη τα έχει δει, όμως για καλό και για κακό, αλλά και γιατί νομίζω ότι όποτε και να το δεις, όπως και να’σαι, αποκλείεται να μη σου φτιάξει τη διάθεση, ας το βάλω εδώ να το ‘χω για τις δύσκολες μέρες


Διαβάστε ακόμη :

Powered by WordPress with GimpStyle Theme design by Horacio Bella.
Entries and comments feeds. Valid XHTML and CSS.